Zamek w Wąbrzeźnie – ruiny zamku biskupów chełmińskich znajdujące się w mieście Wąbrzeźno, w województwie kujawsko-pomorskim. Położone są nad Jeziorem Zamkowym.
Historia Budowla została wzniesiona w stylu gotyckim przed 1321 rokiem na polecenie biskupa chełmińskiego Hermana von Prizna na planie kwadratu. Rezydowali w nim biskupi chełmińscy. Podczas wojen polsko-krzyżackich w XV wieku budowla została uszkodzona. W latach 1611–1613 biskup Maciej Konopacki gruntownie przebudował zamek na rezydencję w stylu barokowym. Po 1655 roku zamek został zniszczony przez pożar i popadł w ruinę. Szczególnie duże prace rozbiórkowe prowadzono około 1869 roku. W 1920 roku na miejscu zamku założono park. Do dziś przetrwały fragmenty murów przyziemia.
W latach 2010–2011 na zamku przeprowadzono badania archeologiczne pod kierunkiem dr hab. Marcina Wiewióry.
Architektura Zamek składał się z zamku wysokiego o wymiarach 36 x 37 metrów i rozległego przedzamcza o wymiarach około 70 x 100 metrów.
Zamek Wysoki miał trzy skrzydła, a budynki dwa piętra. W głównym, południowym skrzydle zamku wysokiego mieściła się na piętrze kaplica św. Marka oraz refektarz. Od strony wjazdu znajdował się mur pośrodku którego znajdowała się oktagonalna wieża broniąca bramy.