Rafał Sołtan (ur. 21 października 1894 w majątku Pagiedoć na Kowieńszczyźnie, zm. 13–14 kwietnia 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Konstantego, właściciela ziemskiego, i Anny z Tędziegolskich urodzony 21 października 1894. Ukończył sześć klas w szkole handlowej w Kownie, a następnie w średniej szkole technicznej w Baku.
W czasie I wojny światowej, 20 października 1914 wstąpił jako ochotnik do Legionu Puławskiego. 5 stycznia 1915 został mianowany chorążym. Walczył w bitwie pod Pakosławiem i Michałowem (19/20 maja 1915). 24 sierpnia 1915 pod Zelwą został ciężko ranny. Po powrocie ze szpitala został wcielony Brygady Strzelców Polskich, a później Dywizji Strzelców Polskich. Awansował na porucznika. Od sierpnia 1917 walczył w ramach I Korpusu Polskiego dowodząc kompanią kaemów. W 1918 należał przez trzy miesiące do Polskiej Organizacji Wojskowej w Kutnie. Za swoją postawę podczas wojny, 12 kwietnia 1922 został odznaczony orderem „Virtuti Militari” V kl., a we wniosku o jego nadanie czytamy m.in.:Od 17 listopada 1918 służył w Wojsku Polskim. W stopniu porucznika skierowany na dowódcę kompanii kaemów 26 pułku piechoty. W trakcie wojny polsko-bolszewickiej został ranny w 1920 pod Białą Cerkwią.