Jan Rotter (ur. 18 stycznia 1850 w Szczercu, zm. 22 czerwca 1906 w Wiedniu) – polski inżynier, nauczyciel, polityk.
Życiorys Urodził się 18 stycznia 1850 w Szczercu pod Lwowem. Był synem kolonisty niemieckiego Jana (architekt) i Karoliny z domu Müller. Ukończył szkołę realną we Lwowie oraz studia na Uniwersytecie Technicznym w Wiedniu, uzyskując tytuł inżyniera. Pracował jako urzędnik kolejowy. Od 1875 był suplentem w Szkole Realnej w Stanisławowie, od 1877 profesorem w Wyższej Szkole Przemysłowej w Krakowie, w której został dyrektorem prowizorycznym w 1889, a następnie definitywnym w 1892 i sprawował to stanowisko do końca życia. W 1898 otrzymał tytuł. c. k. radcy rządowego, a w 1904 VI rangę w zawodzie.
W Krakowie zaangażował się w życie polityczne. Przystąpił do stronnictwa demokratów. Był radnym Rady Miejskiej w Krakowie od 1893 oraz wybrany z niej przez sześć lat był delegatem do C. K. Rady Szkolnej Krajowej. Przyczynił się do stworzenia wodociągów miejskich w Krakowie. Do końca życia był zastępcą przewodniczącego zarządu Polskiego Stronnictwa Demokratycznego w Krakowie. Jako przedstawiciel demokratów był wybierany posłem Sejmu Krajowego Galicji VII kadencji (1895–1901) i VII kadencji (1901–1907) (III kuria, 2.