Stanisław Henryk Szczucki (ur. 20 lipca 1892 w Antoninach, zm. 16–19 kwietnia 1940 w Katyniu) – rotmistrz Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Syn Juliusza i Bogumiły z Bodnarów, urodzony 20 lipca 1892 w Antoninach, w ówczesnym powiecie zasławskim guberni wołyńskiej. W latach 1904–1908 uczył się w Szkole Handlowej Edwarda Rontalera w Warszawie, a później przeniósł się do Szkoły Handlowej w Krzemieńcu, w której dwa lata później złożył maturę. Następnie przez dwa lata studiował w Szkole Politechnicznej we Lwowie. W 1913 został powołany do armii rosyjskiej, ukończył Jelizawetgradzką Szkołę Kawalerii. Od 1918 żołnierz III Korpusu Polskiego w Rosji, do czasu internowania przez Austriaków.
1 stycznia 1919 wstąpił do Wojska Polskiego i został przydzielony do szwadronu ziemi warszawskiej, z którym 17 lutego wyruszył na front litewsko-białoruski. W czerwcu został przeniesiony do 3 pułku ułanów. 13 stycznia 1920 objął dowództwo szwadronu. 28 lutego 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.