Pływał następnie na niszczycielach: „Emir Bucharskij” (1905), „Burnyj” (1908–1912) i „Ochotnik” (1912–1913). W 1912 roku awansował na stopień komandora podporucznika inżyniera mechanika. Podczas I wojny światowej, od 1914 roku nadzorował sprawy maszynowe przy budowie okrętów dla Floty Bałtyckiej. Do 1917 roku awansował na stopień komandora porucznika.
Pod koniec kwietnia 1924 był w grupie 117 zakładników powracających z Rosji do Polski. Został przyjęty do Wojska Polskiego. 26 kwietnia 1928 został przeniesiony w stopniu komandora porucznika rezerwy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 do pospolitego ruszenia. W 1934 jako komandor porucznik inżynier pospolitego ruszenia rezerwy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 był zweryfikowany w korpusie oficerów technicznych Marynarki Wojennej i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Pracował w Departamencie Przemysłu Wojennego MSWojsk. 28 kwietnia 1939 został przeniesiony do korpusu oficerów służb i jednocześnie zwolniony z powszechnego obowiązku wojskowego. mały|Roman Brelewski. Zdjęcie zrobione za okupacji przed domem rodzinnym Stanisława i Janiny Brelewskich przy ul. Rohatyńskiej w Warszawie (kolonia Tadeusza Kościuszki). Ze zbiorów rodzinnych. Działał na polu ruchów katolickich.