Franciszek Osmakiewicz (ur. 15 stycznia 1901 w Drohobyczu, zm. 6 maja 1972) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, w 1964 awansowany do stopnia pułkownika przez władze RP na uchodźstwie.
Życiorys Urodził się 15 stycznia 1901 w Drohobyczu. Był synem Wojciecha i Karoliny. W 1917 ukończył V klasę w C. K. Gimnazjum im. Franciszka Józefa w Drohobyczu. Podczas I wojny światowej był żołnierzem Polskiego Korpusu Posiłkowego, służył w 4 kompanii dow. uzupeł.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 października 1920. W latach 20. był oficerem 29 pułku piechoty w Kaliszu. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932. W 1932 był w kadrze Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. W 1925 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i do końca istnienia II Rzeczypospolitej w 1939 był dowódcą kompanii granicznej KOP „Dziwniki”.