Antoni Tijewski, także Tyjewski (ur. 31 grudnia 1901 w Derbencie, zm. 20–22 kwietnia 1940 w Katyniu) – porucznik kawalerii rezerwy Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Antoniego i Salomei z Zajączkowskich urodzony w Derbencie, w ówczesnym obwodzie dagestańskim. Absolwent szkoły realnej w Rostowie nad Donem. Od 1918 w Wojsku Polskim. Służył w dywizjonie jazdy 4 Dywizji Strzelców Polskich gen. Żeligowskiego. Walczył w latach 1918–1919 na Kubaniu, w Besarbii i Galicji, a następnie w 1920 w czasie wojny z bolszewikami w szeregach 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich. Za odwagę wykazaną w walce odznaczono go Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. W uzasadnieniu nadania orderu wojskowego Virtuti Militari V kl. napisano:
Po zakończeniu działań wojennych, w 1921 zwolniony do rezerwy. W okresie międzywojennym pracował jako urzędnik w magistracie w Zdołbunowie, w PKU Równe i PKU Dubno na stanowisku referenta I referatu. 7 lipca 1926 prezydent RP mianował go podporucznikiem w rezerwie ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 399. lokatą w korpusie oficerów kawalerii, a minister spraw wojskowych wcielił do 21 pułku ułanów w Równem. W 1933 ukończył kurs dowódców szwadronów ckm dla oficerów rezerwy w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie.