Wykorzystywana najczęściej w baroku, możliwa tylko w tonacjach molowych; dominanta rozwiązuje się na tonikę z tercją pikardyjską (tercją podwyższoną), co brzmi durowo. Nie należy tego nazywać toniką durową, gdyż w trybie molowym pojęcie toniki durowej nie istnieje. kadencja neapolitańska: °SII obn. – D – (°)T. Kadencje ogółem można jeszcze klasyfikować podług rozmiaru: kadencja wielka: trzy bądź więcej akordów kadencja mała: dwa akordy.
Kadencje doskonałe mogą różnić się pod względem mocy, tzn. wyrazistości harmonicznej. Mocna kadencja występuje wówczas, gdy D i następująca po niej T są akordami bez przewrotu i dodatkowo kończąca tonika w najwyższym głosie zawiera prymę. Każde odstępstwo od tych zasad, np. użycie akordów w przewrotach czy użycie opóźnień składników akordu w kończącej tonice daje w efekcie kadencję słabszą harmonicznie.
Dodatkowo wydziela się jeszcze kadencje rozszerzone, czyli kadencje (najczęściej wielkie) z opóźnieniem w dominancie.