Druga izba to element fakultatywny, racjonalność jej istnienia powinna być odpowiednio wykazana.
Stosunkowo niedawno funkcjonowały parlamenty wieloizbowe:
Pięcioizbowy parlament federalny Jugosławii (1963-1974) – Izba Federalna reprezentowała ogół obywateli, pozostałe cztery były izbami funkcjonalnymi – Izba Gospodarcza, Izba Edukacji i Kultury, Izba Opieki Społecznej i Zdrowia, Izba Organizacyjno-Polityczna. Trójczłonowy parlament RPA (1984–1994) – reprezentował grupy ludności: rasę białą, rasę czarną, Hindusów.
Jednoizbowość thumb|upright=1.6|Unikameralizm występuje przeważnie w państwach niewielkich, unitarnych, gdzie nie ma potrzeby istnienia drugiej izby; istnieją jednak wyjątki od tej reguły. Nie ma ścisłej korelacji między określonymi właściwościami państwa i jego systemu politycznego a struktura organu przedstawicielskiego. Niewielki rozmiar terytorium oraz homogeniczność etniczna i narodowościowa sprzyja jednoizbowości, jednak ta zależność występuje niemal wyłącznie w Europie. W innych częściach świata, w państwach o dużym terytorium, funkcjonują parlamenty unikameralne – np. Egipt, Indonezja, Chiny, Iran, Turcja, Ukraina.