dirus nie był z nim blisko spokrewniony i należał do linii ewolucyjnej, która 5,7 miliona lat temu oddzieliła się od linii ewolucyjnej obejmującej przodków wilka szarego, kojota preriowego, wilka egipskiego, kaberu etiopskiego, cyjona rudego, likaona pstrego i szakali. Mając to na uwadze, Perri i współpracownicy rekomendowali wyłączenie C. dirus z rodzaju Canis i przeniesienie go do odrębnego rodzaju Aenocyon.
Drzewo filogenetyczne przedstawiające relacje między żyjącymi i wymarłymi „wilczymi” psowatymi na podstawie Perri i współpracowników (czas w milionach lat).
Analizy DNA W 1992 podjęto próbę ekstrakcji mtDNA z pozostałości szkieletu C. d. guildayi w celach porównawczych dla określenia relacji z innymi gatunkami wilka. Próba nie powiodła się, ponieważ szczątki wyciągnięte zostały z Ranczo La Brea i nie można było usunąć z nich asfaltu. W 2014 nie udała się również próba wydobycia DNA mamuta kolumbijskiego i badacze doszli do wniosku, że związki organiczne z asfaltu przenikają kości wszystkich dawnych okazów z La Brea, utrudniając ekstrakcję DNA.