Stanisław Longin Pijaj (ur. 19 czerwca 1965) – polski historyk, dr hab. nauk historycznych.
W 1989 roku ukończył studia z zakresu historii na Uniwersytecie Jagiellońskim i uzyskał tytuł magistra na podstawie pracy Autonomia Chorwacji i Galicji w ramach monarchii habsburskiej – próba porównania (promotor: prof. dr hab. Wacław Felczak). W latach 1989–1990 pracował jako asystent w Instytucie Historii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie (obecnie Uniwersytet Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie), a następnie w latach 1990–2001 jako asystent w Instytucie Historii UJ. W 2000 obronił pracę doktorską pt. Polacy wobec przemian ustrojowych w monarchii habsburskiej (polityka polska w Wiedniu w latach 1866-1869) (promotor: prof. dr hab. Antoni Cetnarowicz). Dnia 9 listopada 2012 Rada Wydziału Historycznego UJ nadała mu stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie historii (specjalność historia powszechna XIX w.) na podstawie książki Opozycja w wiedeńskiej Radzie Państwa w latach siedemdziesiątych XIX w. (skład – organizacja – funkcjonowanie). Od 2012 roku pełni funkcję zastępcy dyrektora Instytutu Historii UJ. Od 2015 jest kierownikiem Zakładu Historii Powszechnej Nowoczesnej UJ.