Po wybuchu II wojny we wrześniu 1939 został zmobilizowany do wojska jako kapitan lekarz i wraz z Kompanią Sanitarną Nr 5 praszedł wędrówkę z Krakowa przez Brody do Sosna, gdzie wraz z oddziałem został rozbrojony przez wojska rosyjskie 21 września. Do Krakowa powrócił dopiero 5 listopada i już na drugi dzień został aresztowany wraz z profesorami UJ i AGH w ramach Sonderaktion Krakau. Po kilkutygodniowym pobycie w więzieniu we Wrocławiu trafił do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen, zwolniony w lutym 1940 wrócił do Krakowa i po kilku miesiącach choroby zajął się ponownie praktyką lekarską. Od września 1940, aż do kwietnia 1945 pracował jako specjalista ginekolog w Ubezpieczalni Społecznej.
Po wojnie powrócił na stanowisko ordynatora oddziału ginekologiczno–położniczego w Szpitalu im. Narutowicza w Krakowie. Rozpoczął także wykłady na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie został mianowany profesorem nadzwyczajnym w 1953. Dwa lata później w 1955 przeprowadził się do Bytomia ponieważ mianowano go profesorem i kierownikiem Katedry i Kliniki Położnictwa i Ginekologii Śląskiej Akademii Medycznej im. Ludwika Waryńskiego w Katowicach. W 1962 przeszedł na emeryturę.
Pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Rakowickim (kwatera LXII wsch.). mały|Grób prof.