Elżbiety we Wrocławiu.
W Europie środkowej, głównie w Pradze, działała strzecha parlerowska, której mistrzem był Peter Parler pochodzący z kamieniarskiej rodziny Parlerów.
Wraz z rozprzestrzenianiem się reformacji spadało zapotrzebowanie na kościoły w stylu gotyckim, więc i strzechy powoli traciły na znaczeniu. W roku 1731 zakończyły swoją działalność wraz z zakazem wydanym przez cesarza Karola VI.
W XIX i XX wieku powstało wiele strzech budowlanych, lecz celem ich była jedynie konserwacja i utrzymanie istniejących już katedr gotyckich (np. strzecha katedry kolońskiej).
Kontrowersje Niektórzy historycy wyrażali wątpliwości co do istnienia formalnej struktury „strzechy budowlanej”, uważając, iż były to luźne zespoły tworzone ad hoc, a pojęcie „strzecha” odnosiło się jedynie do szopy, gdzie obrabiano kamień, natomiast legendę o zorganizowanych zrzeszeniach stworzyła i rozwijała historiografia masońska. Należy zaznaczyć, że w średniowieczu posługiwano się jedynie określeniem „strzecha” (niem. Hütte) i często mieszano jego znaczenie z warsztatem, budynkiem socjalnym i organizacją robotników.. Przymiotnik „budowlana” pojawił się dopiero w dziewiętnastowiecznych opracowaniach.
Zobacz też Konsorcjum Metonimia
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historia gospodarcza średniowiecza Kategoria:Stowarzyszenia zawodowe Kategoria:Architektura średniowiecza