Czam, cham, cz’am (tyb. 'chams; taniec) – rytualny taniec tybetański, który wykonują w klasztorach odpowiednio wyszkoleni mnisi lub lamowie, podczas którego pokazywane są świeckiej publiczności wyobrażenia bóstw wzywanych w czasie medytacji. Wyróżnia się dwa podstawowe rodzaje tego typu tańca: statyczny, w którym dominuje recytacja (określany niekiedy mianem czamu Milarepy, charakterystyczny przede wszystkim dla buddyzmu mongolskiego) oraz dynamiczny, w którym pojawia się pantomimiczny układ ruchowy (z maskami i bez nich). Jest regularnie odprawiany we wszystkich większych klasztorach.
Charakterystyka Czam jest swego rodzaju egzorcyzmem, który ma na celu pozbycie się nieprzyjaznych sił działających na szkodę wspólnoty widzów, którzy przez udzielenie wsparcia finansowego i obecność na uroczystości przysporzyli sobie wiele zasług duchowych. Święty taniec odbywa się ku czci bóstw opiekuńczych, które przedstawiają przebrani mnisi z maskami na twarzach. Przy pomocy rytmicznych ruchów, ewolucji tanecznych i teatralnych gestów w takt muzyki, odgrywane jest zwycięstwo bóstw opiekuńczych nad wrogim demonem. Każdy klasztor ma swoje bóstwo opiekuńcze, więc w każdym przedstawienia mają odmienny charakter.