W południowej ścianie prezbiterium, na wysokości około 2,5 metra, tkwi ponadto kamienny ciosowy element o wymiarach 35 na 18 centymetrów, pokryty ornamentem plecionkowym – jego pierwotne przeznaczenie pozostaje nieznane. Historia Najstarsze wzmianki źródłowe dotyczące Tarczka pochodzą z lat 1222–1224, kiedy wymieniani są rządca oraz rycerze biskupi w tej miejscowości. W 1227 roku Tarczek występuje jako ośrodek dóbr biskupich, zwany kasztelanią, a rok później, w 1228 roku, wzmiankowany jest prepozyt Prandota z Tarczka. Według kronikarza Jana Długosza, piszącego w XV wieku, kościół w Tarczku miał zostać ufundowany przez biskupa krakowskiego. W 1591 roku zakończono gruntowny remont budowli. W 1738 roku odnotowano wzmiankę o złym stanie sklepień w prezbiterium i zakrystii – niedługo potem, po tym roku, zawalił się nieodbudowany wcześniej szczyt wschodni nawy, co połączyło się prawdopodobnie z zawaleniem oryginalnego sklepienia prezbiterium. Przy odbudowie wzmocniono wówczas narożnik południowo-wschodni nawy szkarpą (przyporą) i założono zapewne nowy strop. W 1803 roku przeprowadzono kolejne prace restauratorskie.