Antoni Wiącek (ur. 11 lutego 1889 w Borowej k. Mielca, zm. 16–19 kwietnia 1940 w Katyniu) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Józefa i Wiktorii z Małków. Absolwent szkoły ludowej. Po dwóch latach nauki w szkole agronomicznej wyemigrował do USA. Za oceanem ukończył kursy wojskowe w Związku Sokołów Polskich. Po zakończeniu kursu w Toronto, został instruktorem w Bostonie. W styczniu 1918 wstąpił do armii gen. Hallera, a w marcu tego roku awansował do stopnia podporucznika. Na froncie francuskim dowodził kompanią. 2 stycznia 1919 mianowany porucznikiem. Po powrocie do Polski, przydzielony do 44 pułku piechoty z 13 Dywizji Piechoty. Walczył w wojnie z bolszewikami, podczas której był dwukrotnie ranny. Odznaczono go Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. W uzasadnieniu nadania orderu wojskowego Virtuti Militari V kl. napisano:
Do 1922 służył w 44 pp, jako dowódca batalionu. Następnie zdemobilizowany. Jako osadnik wojskowy osiedlił się w Korcu na Wołyniu, gdzie kierował hurtownią tytoniu.
19 marca 1939 został mianowany na stopień kapitana. Przydzielony do kadry Okręgu Korpusu Nr II.