Kultura monochroniczna – kategoria kultury określana w kontekście postrzegania czasu. Jest definiowana przy pomocy opozycji do kultury polichronicznej. Pojęcia kultury mono- i polichronicznej stworzył Edward Hall.
Kultura monochroniczna cechuje się zwracaniem uwagi na jedną rzecz naraz, wykonywaniem jednej czynności jednocześnie. Przedstawiciele tej kultury bardzo cenią sobie punktualność. Spóźnienie jest traktowane jako oznaka braku szacunku. Wartością jest przestrzeganie terminów i trzymanie się harmonogramów. Kultura monochroniczna przejawia się też w stosunku do przestrzeni. Charakterystyczne dla tej kultury są zamknięte, oddzielone boksy, gdzie każda osoba ma swoją oddzieloną strefę pracy, i każdy skupia się na swoim zadaniu. Czas postrzega się liniowo. Jest on postrzegany jako niemal namacalny, traktowany jak waluta. Może być „wydany”, „zaoszczędzony”, „zmarnowany” i „stracony”.
Kraje uznawane za kraje kultury monochronicznej to przede wszystkim Stany Zjednoczone, Niemcy, Japonia.
Czas monochroniczny jest tworem rewolucji przemysłowej w Anglii.