W 1928 dołączyła do New Zealand Truth, a potem do wydawanego w Christchurch pisma Sun, gdzie asystowała Esther Glen, jak również do Wanganui Chronicle (1929). W Wanganui miała romans z żonatym dziennikarzem. Kiedy zaszła w ciążę, mężczyzna zasugerował jej aborcję. Iris nie zgodziła się. W 1930 urodziła syna, znanego pod nazwiskiem Derek Challis. Urodzenie nieślubnego dziecka doprowadziło w przypadku Iris do utraty pracy. Bez grosza przy duszy wróciła do Wellington, przemycając dziecko na prom w koszu na ubrania. Fakt jego istnienia ukryła przed rodziną. Wkrótce później oddała syna do adopcji. Zatrudniła się w tygodniku New Zealand Observer, prowadzonym przez Gordona McLeana. Pisała pod licznymi pseudonimami, prowadząc najróżniejsze rubryki. Jako reporterka obserwowała protesty na Queen Street w 1932. Napisała petycję do burmistrza Auckland w prawie bezrobotnych kobiet. Poznała wtedy Douglasa Starka, który stał się pierwowzorem bohaterów jej powieści. W 1933 próbowała się utopić. Uratowana przez policję, trafiła na sześć tygodni do Auckland Hospital, a potem, z własnej woli, do szpitala psychiatrycznego Grey Lodge w Auckland. Podczas hospitalizacji, zachęcana przez lekarzy Henry’ego Buchanana i Gilberta Tothilla, zaczęła znowu pisać.