Istnienie systemu powoduje, że większość osób wyznających pewną teorię spiskową uznaje również inne teorie spiskowe. Przyjęcie przez daną osobę jednej teorii spiskowej zwiększa jej gotowość do uwierzenia w kolejną. Jeden przyjmowany pogląd dowodzi kolejnego, a im więcej spiskowych poglądów tym większa szansa na przyjęcie kolejnych. Oczywiście spiski rzeczywiście się zdarzają (Goertzel wymienia w swej pracy jako przykład aferę Watergate), w monologicznym systemie myślenia istotna jest jednak nie tylko prawdziwość/fałszywość przyjmowanych poglądów, ale logika sposobu dochodzenia do nich. W systemach dialogicznych również istnieją teorie spiskowe, ale poddawane są w nich próbom falsyfikacji i zbieraniu dowodów na potwierdzenie ich prawdziwości. System monologiczny nie wymaga falsyfikowania, sprawdzania, potwierdzania – oferuje proste rozwiązanie wszystkich niewyjaśnionych kwestii, nieważne, czy złowrogie działania przypisuje się kapitalistom, komunistom, Żydom, zwolennikom patriarchatu, medykom czy komukolwiek.
Wykazano doświadczalnie, że stereotyp spiskowy dotyczący Żydów koreluje z teoriami spiskowymi o celowym rozprzestrzenianiu wirusa grypy A/H1N1, dotyczącymi morderstwa Kennedy’ego, okoliczności śmierci księżnej Walii Diany, kryzysu gospodarczego i katastrofy smoleńskiej.