Rewolucja abbasydzka – okres w historii islamu w latach 746–750, w którym doszło do głębokich zmian polityczno-społecznych i obalenia dynastii Umajjadów.
Geneza i przyczyny mały|W 746 roku, na terenie Iranu wybuchło abbasydzkie powstanie na czele którego stał Abu Muslim al-Churasani Od samego początku kalifatem, którego założycielem był Mu’awija I, wstrząsały wewnętrzne niepokoje. Umajjadzi pacyfikowali kolejne powstania szyickie, których celem było przejęcie władzy dla Alidów; potomków Alego i jego żony Fatimy. Innym zagrożeniem były rebelie charydżystów; radykalnych muzułmanów, którzy uważali, iż grzech równa się automatycznej apostazji, czego wynikiem było postrzeganie przez nich rządzącego kalifatu jako bezbożnego.
Poparcie dla zbrojnej rewolucji anty-umajjadzkiej było rozpowszechnione pośród wszystkich warstw społecznych, klasowych i religijnych. Muzułmanie szyiccy zagrzewali ludzi do oporu przeciwko kalifatowi, oskarżając go o śmierć rodziny Mahometa;