wśród samogłosek naturalnie krótkich, takich jak /ʊ/, /ɪ/, /ə/ najkrótsze są samogłoski zredukowane. Sylabiczne półsamogłoski, takie jak /l/, /m/, /n/, /ŋ/ są równe pod względem jakości z samogłoskami zredukowanymi. Samogłoski zredukowane pojawiają się o wiele częściej w sylabach nieakcentowanych niż akcentowanych. Jeśli chodzi o długość samogłosek, samogłoska długa w sylabie nieakcentowanej jest czasami dłuższa niż samogłoska akcentowana, np. pillow /ˈpɪləʊ/.
Rodzaje wybitności samogłosek W związku z powyższymi cechami, w języku angielskim są cztery stopnie wybitności samogłosek: akcent podstawowy, będący najbardziej wybitny w wyrazie bądź frazie intonacyjnej; akcent poboczny w pozycjach początkowych lub środkowych wypowiedzi; wybitność samogłoski długiej bez zmiany melodii intonacyjnej; niewybitne sylaby zawierające jedną z samogłosek nieakcentowanych.
Budowa linii melodycznej zdania Struktura zdania (lub każdej innej wypowiedzi) pod względem intonacyjnym jest stała i składa się z następujących elementów: prehead – nieakcentowane sylaby przed pierwszym akcentem; head – pierwszy akcent;