D-VHS – cyfrowy zapis wideo, opracowany przez japońską firmę JVC przy współpracy z Hitachi, Matsushita i Philips. Litera "D" w skrócie D-VHS oznaczała z początku "Dane" ale wraz z rozszerzeniem formatu z zapisu wideo standardowej do wysokiej rozdzielczości, JVC zmieniło znaczenie litery "D" na Digital – z ang. "cyfrowy". System D-VHS korzysta z takiej samej kasety jak i mechaniki zapisu jak system S-VHS. Analogicznie do wspomnianego systemu D-VHS wymaga użycia wyższej jakości taśm, które są przez to droższe.
System pozwala na rejestrowanie materiałów wideo w rozdzielczościach standardowej (SD – ang. "Standard Definition") i wysokiej rozdzielczości (HD – ang. "High Definition"). Dane wideo kodowane są za pomocą popularnej metody kompresji obrazu typu MPEG-2 i następnie obudowywane danymi dodatkowymi co w efekcie tworzy tzw. "strumień transportowy" albo strumień danych zapisywany na taśmie magnetycznej (w skrócie TS z ang. Transport Stream), taki sam jaki używany jest powszechnie w większości sprzętu używanego w profesjonalnej transmisji telewizyjnej.
Historia Format D-VHS został wprowadzony na rynek w 1997 roku.