zob. Liceum Krzemienieckie) w 1924 roku poznawał organizacją oświaty pozaszkolnej i metody wychowania społecznego młodzieży i dorosłych w Belgii i Anglii
W latach 1925–1939 był: wykładowcą Wolnej Wszechnicy Polskiej (Studium Pracy Społeczno-Oświatowej) współpracownikiem Instytutu Gospodarstwa Społecznego (1926–1932) współorganizatorem Instytutu Oświaty Dorosłych (1930), utworzonego przez przekształcenie Centralnego Biura Kursów dla Dorosłych (statut IOD opracował z Antonim Konewką i Marianem Godeckim; był opublikowany w latach 1929, 1933 i 1938) współorganizatorem i dyrektorem Instytutu Spraw Społecznych (1932–1939) Wraz ze Stanisławem Kalinowskim, Heleną Radlińską i in. wspierał działania Marii Gomólińskiej (dawnej wychowanki Uniwersytetu Latającego) i organizatorki Towarzystwa Kursów Naukowych, zmierzające do ich rozwoju. Bywał z Radlińską i wieloma innymi działaczami oświatowymi w coraz liczniejszych Uniwersytetach Ludowych, m.in. w Szycach, gdzie działał uniwersytet Zofii i Ignacego Solarzów. Koncentrował się na problemach edukacji pozaszkolnej – głównie edukacji dorosłych (teoria, metodyka nauczania, organizacja), która była wówczas dyscypliną naukową in statu nascendiŁac. in statu nascendi – w stanie rodzenia się, w chwili powstawania..