Po powrocie z emigracji pracował w Centralnym Instytucie Ochrony Pracy i Metalexporcie. Do czynnej służby instruktorskiej w powojennym harcerstwie nigdy nie wrócił.
Autor podróżniczych audycji radiowych o Brazylii i krótkich, surrealistycznych opowiadań o tematyce wojennej i podróżniczej.
Mąż harcmistrzyni i adwokat Wandy Wachnowskiej-Skorupskiej. Ojciec dwóch synów: Janusza i Andrzeja. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
Życiorys Dzieciństwo i młodość Urodził się w 1904 roku jako drugie dziecko adwokata Franciszka Skorupskiego i Wandy z d. Rzewuskiej. Dzieciństwo spędził w Kowlu i Łucku w zaborze rosyjskim, gdzie jego ojciec prowadził dobrze prosperującą kancelarię adwokacką. Jako uczeń gimnazjalny w czasie wojny polsko-bolszewickiej 1920 roku, służył ochotniczo w 4 Pułku Ułanów Zaniemeńskich. W czerwcu 1922 roku zdał egzamin dojrzałości w Państwowym Gimnazjum im. Tadeusza Kościuszki w Łucku. Studia prawnicze rozpoczął na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, następnie kontynuował je we Lwowie na Uniwersytecie Jana Kazimierza, skąd przeniósł się na Uniwersytet Warszawski, gdzie w 1927 roku uzyskał dyplom magistra prawa. Od czasów szkolnych działał bardzo aktywnie w harcerstwie, podobnie jak jego starsza siostra, harcmistrz Maria Skorupska-Daszkiewicz, komendantka żeńskiej chorągwi wołyńskiej.