Na przykład wyrażenie dobrzy uczniowie i nauczyciele można interpretować jako dobrzy uczniowie + dobrzy nauczyciele bądź jako dobrzy uczniowie + nauczyciele.
W zależności od tego, czy rozpatruje się sam poziom fonetyczny języka (wymowa), czy też graficzny (zapis, zewnętrzny wobec systemu językowego), można wyróżnić odpowiednio dwa typy homonimów: homofony i homografy. Spotyka się również definicję, zgodnie z którą homonimy to elementy językowe będące równocześnie zarówno homofonami, jak i homografami.
Czyni się także rozróżnienie między homonimami właściwymi, czyli jednostkami językowymi mającymi różne pochodzenie, a polisemami („homonimami polisemicznymi”), które można klasyfikować jako jeden wyraz, choć występujący w różnych znaczeniach. Homonimia zachodzi na gruncie różnych leksemów, polisemia to zaś różność odcieni znaczeniowych w ramach danego leksemu. Istnieją także takie leksemy, które są zbieżne tylko w niektórych formach (por. „noś”; „nos” lub pol. piła jako czasownik lub rzeczownik). Takie formy wyrazowe to tzw.