Po równouprawnieniu Żydów w niektórych krajach (i dyskusjach na ten temat w wielu innych), na przełomie XVIII i XIX stulecia, postanowili oni przeciwdziałać wtopieniu społeczności żydowskiej w środowiska, gdzie mieszkają. Główne zasługi dla tej sprawy przypisuje się rodzinie (dynastii) Rotszyldów, której pięciu synów w różnych krajach nadzorowało banki. Bogaci Żydzi, bankierzy, nie chcieli stać się równoprawnymi obywatelami, odmawiali nadania im uprawnień, przyjmowali jedynie przywilejeH. Arendt, Korzenie totalitaryzmu, Niezależna Oficyna Wydawnicza, 1993, t. 1, s. 63-70.. Przywódcy żydowscy obawiali się, że w warunkach równości „Żydzi mogą przestać istnieć”H. Arendt, Korzenie totalitaryzmu, t. 1, Niezależna Oficyna Wydawnicza, 1993, s. 68.. thumb|Max Nordau w latach 1900–1919

Jednak Żydzi nie mówili w tej kwestii jednym głosem. Zewi Parnass w serii artykułów i wygłoszonych referatach nawołuje również do odrzucenia asymilacji, do zdecydowanego przeciwstawiania się jej, bowiem wtopienie się w obce środowiska zgubi – jego zdaniem – naród żydowski.