W 2011 r. naukowcy wykazali, że stosowanie cienkiej warstwy gliceryny zawierającej nanocząsteczki węglanu wapnia lub fosforanu wapnia na wyizolowanej części skóry wieprzowej (in vitro) oraz na skórze myszy (in vivo) zapobiega przenikaniu jonów niklu do skóry. Nanocząsteczki wychwytują jony niklowe przez wymianę kationową i pozostają na powierzchni skóry, umożliwiając ich usunięcie przez proste mycie wodą. Aby osiągnąć tę samą skuteczność co czynnik chelatujący kwas etylenodiaminotetraoctowy (EDTA), potrzebna jest około 11 razy mniej nanocząstek w masie. Stosowanie nanocząstek o średnicy mniejszej niż 500 nm w kremach do stosowania miejscowego może być skutecznym sposobem na ograniczenie narażenia na jony metali, które mogą powodować podrażnienie skóry. Niestety stosowanie kremów z dodatkiem EDTA okazało się nieskuteczne z powodu jego zbyt niskiej masy cząsteczkowej i podatności, jako transportera niklu do wnętrza skóry. W 2013 roku opracowano w Instytucie Biochemii i Biofizyki Polskiej Akademii Nauk rozwiązanie, które eliminuje ten problem.