Czasami, zamiast inessivusa i superessivusa, używa się starej, ugrofińskiej końcówki locativusa -ott/-ött/-ett (słychać ją w takich słówkach, jak itt – tu, ott – tam, alatt – pod, fölött – nad, között – między). Dotyczy ona głównie miast zakończonych na -vár (dosł. zamek) – jak Kaposvár → Kaposvárott, Gyulafehérvár → Gyulafehérvárott (Alba Iulia) oraz kilku innych, np. Pécs → Pécsett, Győr → Győrött. Dla określenia ruchu używa się tradycyjnie sublativusa i delativusa. Końcówka locativusa nie jest obowiązkowa dla tych kilku pozostałych miast i ma tu głównie znaczenie historyczne lub stylistyczne – mówi się w j. potocznym raczej Pécsen, Győrben – natomiast nie można używać inessivusa dla miast zakończonych na -vár, a więc nie można powiedzieć: *Kaposvárban. Tam do wyboru mamy locativus (tradycyjnie: Kaposvárott) lub superessivus (potocznie: Kaposváron). Dodatkowo, małe miasta zakończone na -vár, mające w przeszłości tylko fortyfikacje ziemne (föld, sár) zamiast kamiennych zamków, nie używają nawet locativusa: jedyna przyjęta forma to Balatonföldváron, Sárváron, a nie: *Balatonföldvárott, *Sárvárott, czy *Balatonföldvárban, *Sárvárban.
Liczba mnoga Liczbę mnogą tworzy się za pomocą końcówki -k.
Np.