Lekooporna padaczka z uogólnionymi napadami toniczno-klonicznymi (; ICE-GTC) – zaburzenie z grupy lekoopornych encefalopatii padaczkowych, które cechuje się występowaniem napadów nieświadomości i uogólnionych napadów toniczno-klonicznych z początkiem w wieku niemowlęcym lub wczesnodziecięcym. U części chorych występują także napady o zlokalizowanym początku.
ICE-GTC jest traktowana jako podtyp ciężkiej mioklonicznej padaczki niemowląt (, SMEI), ale w porównaniu ze SMEI w tym zespole zaburzenia funkcji poznawczych są mniej wyrażone, a częstość występowania napadów toniczno-klonicznych jest mniejsza. Nie występują także napady miokloniczne, a upośledzenie psychomotoryczne jest mniej ciężkie.
Podstawy molekularne ICE-GTC jest powiązane z mutacjami w tych samych genach, co zespół Dravet i SMEB – między innymi SCN1B, SCN2A, GABRD, GABRG2 oraz SCN1A (gen kodujący podjednostkę alfa1 kanału sodowego), który jest głównym genem dla tego zespołu.
W przeciwieństwie do zespołu Dravet zauważalny jest brak mutacji zmiany sensu i zmiany ramki odczytu połączonych z ICE-GT. Najczęstszą przyczyną są mutacje zmiany sensu genu SCN1A.