Wacław Barański (ur. 24 czerwca 1896 w Raciążu, zm. 4-7 kwietnia 1940 w Katyniu) – polski nauczyciel, kapitan administracji (piechoty) Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Walentego h. Pobóg (1854–1941) i Julianny z Olszewskich (1862–1939) urodzony 24 czerwca 1896 w Raciążu, w ówczesnym powiecie sierpeckim guberni płockiej. Miał trzy siostry: Jadwigę, Salomeę i Reginę oraz trzech braci: Stanisława Teodora, Szymona i Rajmunda. Absolwent seminarium nauczycielskiego w Wymyślinie z 1915. Od 1 lipca 1915 do 30 kwietnia 1916 pracował jako nauczyciel ludowy w szkole w Staroźrebach, pow. płocki.
W czasie I wojny światowej, od 1916, walczył jako oficer w armii rosyjskiej. W 1916 ukończył Odeską Szkołę Wojskową w stopniu junkra. W 1917, jako młodszy oficer wstąpił do 249 zapasowego pułku w Nowogrodzie Wołyńskim. Od 1918 służył w odrodzonym w Wojsku Polskim. W marcu 1919 został przydzielony do 6 pułku strzelców polskich w 48 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Stanisławowie. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 48 pułku piechoty. W 1920 został ciężko ranny w lewą nogę. W grudniu 1920 mianowany porucznikiem. W 1925 ukończył pięciomiesięczny kurs doszkolenia młodszych oficerów piechoty w Chełmnie. Kapitan ze starszeństwem 1 stycznia 1928.