Franciszek Barczyk (ur. 1 września 1897 w Warszawie, zm. 20–22 kwietnia 1940 w Katyniu) – chorąży Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Władysława i Walentyny z Nowakowskich urodzony 1 września 1897 w Warszawie. Ukończył cztery klasy w Gimnazjum gen. Pawła Chrzanowskiego.
29 września 1914 wstąpił do armii rosyjskiej. Służył w niej do rozpoczęcia rewolucji październikowej w 1917, a następnie przeszedł do I Korpusu Polskiego w Rosji gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego. Został przydzielony do oddziału konnych wywiadowców 3 pułku strzelców polskich. 20 czerwca 1918, po demobilizacji korpusu, wrócił do Warszawy. 1 lipca został zatrzymany przez Niemców „za czynne wystąpienienie wobec nich” i osadzony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej. 14 lipca został skazany przez niemiecki sąd polowy na karę półtora roku ciężkiego więzienia i przeniesiony do więzienia mokotowskiego.