Głównym celem operacji K był suchy dok 1010, a ubocznym efektem ataku miało być obniżenie morale Amerykanów poprzez wykazanie, że główna baza ich floty na Pacyfiku wciąż nie jest bezpieczna i pozostaje w zasięgu japońskiego lotnictwa.
Pierwotnie w operacji K planowano wykorzystanie wszystkich pięciu istniejących w tym czasie prototypów H8K1. Samoloty te jednak były wykorzystywane do prób i tylko dwa z nich udało się doprowadzić na czas do stanu gotowości bojowej. Do udziału w ataku wyznaczono drugi dodatkowy prototyp, o numerze seryjnym 73 i oznaczeniu Y-71 na usterzeniu, pilotowany przez kpt. Toshio Hashizume, oraz czwarty dodatkowy prototyp, o numerze seryjnym 55 i oznaczeniu Y-72, pilotowany przez ppor. Shosuke Sasao. alt=Czarno biała fotografia przedstawiająca łódź latającą Kawanishi H8K od strony lewej burty i nieco z góry. |lewo|mały|Kawanishi H8K w locie W drugiej połowie stycznia 1942 roku szef sztabu Połączonych Flot, wiceadmirał Matome Ugaki, polecił rozpocząć przygotowania do operacji K. Poza samolotami miały w niej wziąć udział również okręty podwodne, służące jako pomoce nawigacyjne na trasie przelotu i zbiornikowce. Na południe od Hawajów skierowano okręt podwodny I-23, który miał podjąć załogi samolotów, gdyby te wracały z misji zbyt uszkodzone, by dolecieć do bazy.