Blériot zdołał wylądować i uwolnić się, tocząc się po ziemi, żeby ugasić kombinezon, który zajął się ogniem, ale samolot został zniszczony.
Egzemplarz napędzany silnikiem E.N.F. typ F o mocy 60 KM (45 kW) został kupiony w grudniu 1909 r. przez Claude’a Grahame’a-White’a, który nazwał go White Eagle (Biały Orzeł). Jednak Grahame White stwierdził, że samolot nie satysfakcjonuje go i sprzedał go później pułkownikowi Josephowi Laycockowi i Hugh Grosvenorowi, 2. księciu Westminsteru, który zaprezentował go brytyjskiemu ministerstwu wojny, dzięki czemu Blériot XII stał się pierwszym statkiem cięższym od powietrza, nabytym przez Szkołę BalonowąHugh Driver: The Birth of Military Aviation: Britain 1903-1914. Woodbridge, Boydell, 1997, s. 257.. Porucznik Reginald Cammell został wysłany do Francji, aby odebrać samolot. Cammell opisywał maszynę jako niebezpiecznie niestabilną i mającą zbyt duży kąt szybowania. W Larkhill samolot uzyskał przydomek „The Man-Killer” (zabójca) i ostatecznie został przebudowany przez Royal Aircraft Factory, gdzie został przekształcony na S.E. 1P. Lewis: British Aircraft 1809-1914. London: Putnam, 1962, s. 423. Ironically, although the Blériot had not actually been involved in a fatal crash, the S.E.1 was destroyed in a crash which killed the pilot, Lt. T.J. Rudge..