Wójtowicz (2020) porównał kultury strategiczne państw Trójmorza i stwierdził więcej zbieżności niż różnic: wspólna orientacja atlantycka i priorytet obrony terytorialnej w ramach NATO. Główna linia podziału dotyczy stosunku do Rosji: państwa z doświadczeniem okupacji sowieckiej traktują ją jako bezpośrednie zagrożenie, Węgry i Chorwacja utrzymują pragmatyczne relacje energetyczne. Grgić (2023) i Bouwers (2025) wskazują, że Trójmorze wpisuje się w proces redefinicji tożsamości Europy Środkowo-Wschodniej, przekształcając region z biernego zaplecza w podmiot budujący europejską autonomię strategiczną.
Po 2022 roku retoryka Inicjatywy przesunęła się od deklarowanego skupienia na gospodarce ku otwartemu uznaniu funkcji obronnych projektów infrastrukturalnych. Deklaracja ze szczytu w 2024 roku podkreśliła potrzebę wzmocnienia korytarzy północ-południe jako infrastruktury podwójnego zastosowania (dual-use), umożliwiającej szybkie przerzucanie sił NATO wzdłuż wschodniej flanki Sojuszu.