Proszę nie robić sobie wyrzutów, że skraca pan żywot sztuki przyjaciela. Wczoraj umarła śmiercią naturalną. Oburzony propozycją Dumas przesłał list przyjacielowi. Ten jednak poradził mu wrzucić kawałki jego sztuki do worka pierwszego napotkanego szmaciarza i wystawić swoją.
Mając zgodę przyjaciela Dumas, przyjął propozycję Harela. Wspierała też pisarza panna George, gwiazda francuskiej sceny, która bardzo chętnie grywała królowe i księżniczki. Pierwsze czytanie sztuki z Saint-Beuve’em i Tissotem jako doradcami literackimi skończyło się połowicznym sukcesem. Sztuka została przyjęta, ale Harel domagał się wniesienia przez autora poprawek. Rozwścieczony Dumas domagał się drugiego czytania. Tym razem aktorzy, wśród których prym wiodła panna George, ściągnęli jako swego orędownika Jules’a Janina. Drugie czytanie w dniu 5 grudnia zakończyło się przyjęciem sztuki. Harel wciąż niezadowolony ze sztuki próbował nakłonić pisarza, by przerobił ją na prozę. Dotknięty do żywego Dumas odmówił i dyrektorowi nie pozostało nic innego, jak rozpocząć próby. Rolę Krystyny otrzymała panna George, Lockroy – Monaldeschiego, Virginie Boubier, dla której Dumas napisał rolę pazia Pauli, zwabiona lepszym kontraktem, odeszła do francuskiego teatru w Sankt Petersburgu.