Konstrukcja Wagony o oznaczeniach Z 1.22, Z 1.23 i Z 2.23 miały długość równą 7 metrów. Każdy z nich wyposażony był w jeden silnik o mocy godzinnej wynoszącej 18 kW, co odpowiadało 25 KM. Nadwozie opierało się na jednym dwuosiowym wózku. Po lewej i prawej stronie nadwozia znajdowało się pięć okien. Pomosty przed pierwszymi oraz drugimi drzwiami były początkowo otwarte, lecz już rok po dostawie zostały one zabudowane. Energia elektryczna pobierana była z sieci trakcyjnej za pośrednictwem pantografu pałąkowego, który był umieszczony na dachu. W przedziale pasażerskim zamontowano, równolegle do linii okien, zarówno po lewej, jak i po prawej stronie drewniane ławki. Początkowo wagony posiadały 16 miejsc siedzących, a po przebudowie w 1904 r. ich liczba zwiększyła się do 20. Liczba miejsc stojących równa była najpierw 12, a w późniejszym czasie 17.
Długość egzemplarzy wyposażonych w zakładach Siemens-Schuckertwerke (podtyp Z .22) była w porównaniu do wcześniejszych wagonów większa i wynosiła 7 460 mm. Tramwaje podtypu Z .22 wyposażone były w pałąkowy odbierak prądu i silnik o mocy 25 KM. W 1906 r. zamontowano w każdym z nich jeszcze jeden silnik, dzięki czemu całkowita moc silników zwiększyła się do 36 kW.