W 1913 r. konstrukcja F.E.2 została jeszcze raz mocno przerobiona: gondolę wymieniono na bardziej opływową, zwiększono powierzchnię nośną górnego skrzydła przez wydłużenie rozpiętości do 12,08 m i poprawiono ogon przez zamontowanie mniejszego statecznika pionowego i podniesienie poziomego na wysokość górnych podłużnic. Gondola stała się głębsza i bardziej przestronna, a płaty identyczne jak w B.E.2a. Silnik Gnome zastąpiono chłodzonym powietrzem Renault w układzie V-8 o mocy 70 KM (52 kW). W gruncie rzeczy, choć fabryka ciągle budowała nowe samoloty, był powód, żeby za każdym razem używać tego samego oznaczenia. Ta maszyna uległa zniszczeniu w wypadku koło Wittering 23 lutego 1914 r., gdy pilot R. Kemp stracił kontrolę podczas nurkowania i nie był w stanie wyjść ze „stromego spiralnego opadania”, przez co zginął pasażer. Zmodyfikowany samolot nie miał wystarczającej powierzchni statecznika, by zrównoważyć siły od powierzchni burty gondoliFlight, s. 724..
F.E.2a/b/d, które były licznie produkowane podczas I wojny światowej, naśladowały te same założenia projektowe, ale były o wiele większe i znowu zupełnie nowe. To ponowne użycie oznaczenia F.E. 2 powoduje zamieszanie wśród historyków lotnictwa.
Użytkownicy Wielka Brytania Royal Aircraft Factory
Przypisy
Kategoria:Brytyjskie samoloty doświadczalne F.E.1 Kategoria:Dwupłaty Kategoria:Samoloty z napędem śmigłowym