Akt II – Rok 1804. Paryż. Konsul Bonaparte spaceruje w przebraniu ulicami stolicy, żeby usłyszeć, co na mieście mówi się o zaplanowanej na dzień jutrzejszy jego koronacji na cesarza Francuzów. Zostaje zaatakowany przez rojalistycznego zamachowca i ocalony przez szpiega spod Tulonu. W pałacu Józefina martwi się, jak ukryć przed mężem nadmierne wydatki. Cesarz rozmawia ze swym sekretarzem o straconych możliwościach kampanii egipskiej. Spotyka szpiega. Mianuje marszałków. Tłumaczy Józefinie, dlaczego przyjmuje godność cesarską. Tłum fetuje jego pojawienie się na balkonie.
Akt III – Rok 1812. Drezno. Cesarz rozmawia z Berthierem o planach kampanii przeciw Rosji. Prosi Talmę o odegranie wieczorem przed zgromadzonymi w Dreźnie władcami jednej z tragedii Corneille’a. Tłumaczy Caulaincourtowi, dlaczego musi prowadzić wojny, a tę w szczególności, jeśli nie chce, by cesarz Aleksander opanował Europę.