Po upadku Powstania Warszawskiego Furmanikowie przenieśli się do Mrozów między Mińskiem Mazowieckim i Siedlcami, w obawie przed wywiezieniem do obozu koncentracyjnego. Po upływie dwu lat Furmanik przeniósł się do Kozienic. Spędził tam końcowy sześcioletni okres życia pod opieką swej córki Jadwigi, należącej do Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek od Cierpiących. Zmarł w 1953 roku w Kozienicach. Data 1956 podana na płycie nagrobka kompozytora w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Stare Powązki w Warszawie, jako rok jego śmierci – jest fałszywa. Wiarygodne źródła zgodnie podają 1953 jako rok jego śmierci, a nawet dokładną jej datę: 11 sierpnia 1953Zob.: J. Slotorsz: Twórczość mszalna i pieśniowa Józefa Furmanika (1867–1953), Lublin 2001; Józef Furmanik (1867-1953) Towarzystwo Muzyczne im. Edwina Kowalika https://archive.ph/1HGYY (dostęp: 2020-01-15); Monika Latkowska: Józef Furmanik, op.cit., s. 2;