Wasilij Pietrowicz Titow (, w polskiej literaturze często jako Wasyl Titow; 1758–1821) – rosyjski generał, uczestnik walk przeciwko insurekcji kościuszkowskiej, a także wojen napoleońskich.
Biografia Urodził się w 1758 roku. Do służby wojskowej wstąpił w 1773 roku i w 1778 roku otrzymał pierwszy stopień oficerski. W 1784 roku promowany na stopień kapitana, a w 1787 roku na premier-majora.
W czasie insurekcji warszawskiej dowodził batalionem piechoty. Wraz z nim stoczył ciężką czterogodzinną potyczkę z Regimentem Gwardii Pieszej Koronnej w rejonie ulicy Bonifraterskiej, po której wycofał się z miasta na Powązki pod osłonę wojsk pruskich. Wieczorem tego samego dnia przedarł się z niewielkim oddziałem do otoczonych na Miodowej wojsk rosyjskich, następnie wraz z Osipem Igelströmem uciekł z miasta.
Promowany do stopnia podpułkownika, został dowódcą kijowskiego pułku grenadierów. Wraz z nim brał udział w tłumieniu insurekcji kościuszkowskiej, za co 26 października 1795 roku został odznaczony Orderem Świętego Jerzego IV klasy (nr 621 na Sudrawskiego oraz nr 1191 na liście Grigorowicza-Stiepanowa).