alata, a nie poddanych odpowiedniej obróbce termicznej.
W 1976 roku udowodniono zarażenie Alaria alata dwudziestoczteroletniego mężczyzny z Kanady, u którego wystąpiły objawy grypopodobne: bóle głowy, gorączka, kaszel, omdlenia.
Opisano również postać oczną alariozy, w której dochodzi do zapalenia siatkówki i nerwu wzrokowego.
Diagnostyka i wykrywanie Ze względu na brak objawów patognomonicznych zarażenie motyliczką mięśniową jest trudne do wykrycia zarówno u zwierząt, jak i u ludzi.
U ludzi potwierdzeniem zarażenia może być badanie bioptatu mięśni, metoda ta jest jednak inwazyjna dla pacjenta.
U żywicieli ostatecznych inwazję można wykrywać badaniem parazytologicznym kału lub treści jelit (pośmiertnie).
U dzików motyliczkę mięśniową wykrywa się pośmiertnie (jako jedno z badań poubojowych) jedną z czterech metod: Metoda wytrawiania z użyciem magnetycznego mieszadła – referencyjna metoda używana do wykrywania włośnia krętego Metoda kompresorowa – również metoda używana do wykrywania włośnia krętego Metoda wytrawiania z użyciem wyciągu z trzustki, kwasów żółciowych i sody oczyszczonej Metoda AMT (A. alata mesocercariae migration technique) – technika migracji mesocerkarii A. alata Metoda 1 i 2 uważane są za mało skuteczne.