Ukończył studia matematyczne na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego. Od października 1928 do sierpnia 1934 był asystentem w II katedrze geometrii wykreślnej Politechniki Warszawskiej. Równocześnie uczył przedmiotów matematycznych w Państwowej Szkole Ceramicznej (w 1930) i w Państwowej Szkole Chemiczno-Przemysłowej (1931). W 1932 otrzymał tytuł doktora filozofii na podstawie rozprawy Geometria rzutowa tworów urojonych płaskich, napisanej pod kierunkiem Kazimierza Żórawskiego.
W 1933 został adiunktem w Katedrze Matematyki na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej. W tym samym roku, po zdaniu przed Państwową Komisją Egzaminacyjną egzaminu na nauczyciela szkół średnich z zakresu matematyki, został nauczycielem matematyki w prywatnym Gimnazjum św. Stanisława Kostki (1933–1936, jego uczniem był tam Władysław Bartoszewski, z którym później byli więźniami obozu koncentracyjnego Auschwitz), matematyki i fizyki w Państwowej Szkole Drogowej (1933–1934) i geometrii wykreślnej w Państwowej Szkole Technicznej, Lotniczej i Samochodowej (1933–1934). W 1935 powrócił do pracy na Wydziale Mechanicznym PW – był starszym asystentem w Zakładzie Geometrii Wykreślnej, a w 1936 został adiunktem i objął kierownictwo zakładu. Prowadził wykłady i ćwiczenia z geometrii wykreślnej.