Odwołany ze stanowiska wojewody w związku z zimą stulecia, podczas której nie potrafił zapewnić transportu węgla do elektrociepłowni. Przeszedł następnie na emeryturę i zmarł w dniu swoich 64. urodzin.
Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Wielkim Oficerskim Krzyżem Orderu Infanta Henryka (Portugalia, 1976) oraz czechosłowackim Medalem 30-lecia Słowackiego Powstania Narodowego i wyzwolenia Czechosłowacji przez Armię Radziecką (1975)Medale pamiątkowe [w:] Dziennik Bałtycki, nr 187, 27 sierpnia 1975, s. 1..
Pochowany z honorami 3 lipca 1984 w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku (rejon II). W imieniu władz w pogrzebie udział wzięli m.in. z-ca członka Biura Politycznego KC PZPR, I sekretarz Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Gdańsku Stanisław Bejger, przewodniczący Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Włodzimierz Zwierzykowski, sekretarz KW PZPR Joanna Michałowska-Gumowska, szef WUSW w Gdańsku gen. bryg. Jerzy Andrzejewski oraz z-ca dowódcy Marynarki Wojennej ds. politycznych kontradmirał Ludwik Dutkowski. Trumnę zmarłego udekorowano nadanym H. Śliwowskiemu pośmiertnie Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia PolskiOstatnia droga Henryka Śliwowskiego, "Dziennik Bałtycki", nr 156, 4 lipca 1984, s.