Ludowe Zgromadzenie Doradcze Republiki Indonezji () – konstytucyjny organ w indonezyjskim porządku prawnym składający się z obradujących wspólnie przedstawicieli Ludowej Izby Reprezentantów oraz Regionalnej Rady Reprezentantów.
Historia Organ pojawił się w indonezyjskim porządku prawnym wraz z powrotem do ustawy zasadniczej z 1945 roku. Decyzja ta została podjęta przez prezydenta Sukarno 5 czerwca 1959 roku. Pierwsze posiedzenie zgromadzenia odbyło się w dniach 10 listopada – 7 grudnia 1960 roku w Bandungu. W skład izby wchodziło 257 przedstawicieli Ludowej Izby Reprezentantów, 241 przedstawicieli grup funkcyjnych oraz 118 osób reprezentujących władze lokalne. Skład organu ulegał zmianom na przestrzeni lat, ewoluując do rangi najważniejszego organu władzy przedstawicielskiej w państwie. Ostatecznie na podstawie poprawki konstytucyjnej z 2004 roku, zgromadzenie obu izb przestało być określane jako najważniejszy organ państwowy.