Współpracował z „Instytutem Wydawniczym Biblioteka Polska” (1939), dla którego wykonywał ilustracje książkowe i z „Wiadomościami Literackimi”, gdzie zamieszczał karykatury.

Jego debiutem było wystawienie w warszawskim TZSP, w 1909 obrazu Moje okienko.

Większość jego twórczości została zniszczona podczas II wojny światowej i powstania warszawskiego. Przykładami prac, które ocalały z wojennej pożogi mogą być obrazy wymienione w powojennym wydawnictwie Artyści Plastycy Okręgu Warszawskiego ZPAP„Artyści Plastycy Okręgu Warszawskiego ZPAP”, op.cit., s. 149., mianowicie zatytułowane: „Dziewczyna z dzbankiem”, „Chłopiec z jarzynami”, „Pejzaż z Kazimierza”, „Portret pani Szczyglińskiej”, „Po pracy”, trzy karykatury w Muzeum E. Zegadłowicza („Dwór Emila Zegadłowicza”) w Gorzeniu Górnym (1975), a także obrazy w zbiorach rodziny pod nazwami: „Kwiaty”, „W trolejbusie” (tusz sygn.