W 1900 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Moskiewskim, od 1906 pracował jako adwokat, od 1918 w sądownictwie polskim. Przez Radę Regencyjną został mianowany sędzią sądu okręgowego w KielcachDziennik Urzędowy Ministerstwa Sprawiedliwości, nr 12 z 26.11.1918, s. 385. W 1921 został sędzią Sądu Najwyższego, od 1924 wykładał prawo karne na Wolnej Wszechnicy Polskiej, od 1931 był członkiem Komisji Kodyfikacyjnej. W lipcu 1932 był współzałożycielem (z Emilem Stanisławem Rappaportem i Adamem Ettingerem) i został kierownikiem Instytutu Kryminologicznego Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie.
Był autorem szeregu prac z zakresu prawa karnego i dotyczących funkcjonowania sądownictwaM. Materniak-Pawłowska, Zawód sędziego w Polsce w latach 1918–1939, "Czasopismo Prawno-Historyczne", 63, 2011, z. 1, s. 64., jak również o charakterze popularyzatorskim. Jego rozważania na temat niezawisłości sędziowskiej są aktualne do dziśD. Malec, O genezie i praktycznych aspektach funkcjonowania instytucji asesorów sądowych w świetle rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 6 lutego 1928 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych, „Krakowskie Studia z historii państwa i prawa”, 8, 2015, z. 4, s. 419..