Pierwsze z wymienionych dział miały rzeczywisty kaliber 152,4 mm (początkowo oznaczany oficjalnie jako 6 cali, a od 1917 roku jako 15 cm) i długość lufy 45 kalibrów (L/45). Kąt podniesienia lufy tych dział wynosił do +18°, co pozwalało na osiągnięcie donośności do 14 800 m (dane dla krążowników typu Chikuma). Masa pocisków wynosiła 45,4 kg. Działa kalibru 120 mm (początkowo oznaczanego jako 4,7 cala, a od 1917 roku jako 12 cm) miały lufę o długości 40 kalibrów (L/40). Masa pocisków wynosiła 20,4 kg.
Uzbrojenie pomocnicze stanowiły dwa działa kalibru 76,2 mm (oznaczanego jako 3 cale lub 8 cm) Typ 41 umieszczone na burtach, po obu stronach komina nr 1. Ich długość lufy wynosiła L/40. W latach 20. działa te zamieniono na dwa działa przeciwlotnicze 8 cm (76,2 mm) Typ 3. Długość lufy wynosiła 40 kalibrów, kąt podniesienia od -5° do +75°, maksymalna donośność 10 800 m i skuteczny pułap 5300 m. Masa ich pocisków wynosiła 5,99 kg, a szybkostrzelność do 13 strz./min. Uzbrojenie uzupełniały dwa karabiny maszynowe kalibru 6,5 mm Maxim.