Paradoks wyniku fałszywie pozytywnego – paradoks statystyczny związany z testami przesiewowymi o niskim prawdopodobieństwie wyników fałszywie dodatnich. W populacji o niskiej częstotliwości czynnika wykrywanego przez test nawet wysoka skuteczność testu przesiewowego nie implikuje niskiego odsetka testów fałszywie dodatnich. Jest tak, dlatego że odsetek testów fałszywie dodatnich nie zależy jedynie od skuteczności testu, ale także od częstotliwości testowanego czynnika w badanej populacji.
Przykład W diagnostyce HIV stosuje się testy przesiewowe. W przypadku gdy dana osoba jest zakażona, a badanie prawidłowo wykonane, test daje wynik pozytywny w 100% przypadków, jednak w pewnych przypadkach gdy dana osoba nie jest zakażona, test może zwrócić wynik fałszywie pozytywny. Są to podawane przez producenta właściwości testów przesiewowych (tzw. czułość i swoistość) związane z dwuetapowym procesem diagnostyki. Testy stosowane w pierwszym etapie diagnostyki HIV wykazują czułość 100% i swoistość na poziomie co najmniej 99,5%, co oznacza, że wynik błędny jest otrzymywany tylko w mniej niż w 0,5% przypadków i są to wyniki fałszywie dodatnie str. 2.