P. syringae jako patogen roślin Gatunek został po raz pierwszy wyizolowany i opisany przez Van Halla w 1904 r. na lilaku pospolitym (Syringa vulgaris), gdzie rozwijał się jako pasożyt. Potem jednak zaczęto go wykrywać na licznych gatunkach roślin, również jako pasożyta. Opisano wiele jego szczepów. Każdy z nich jest monofagiem pasożytującym na określonym gatunku roślin. Łącznie opisano ponad 50 szczepów tego gatunku.
Większość szczepów to pasożyty roślin. P. syringae infekuje rośliny poprzez rany, zarówno te powstałe w wyniku uszkodzeń mechanicznych, jak i drobne ranki wytworzone przez żerujące na roślinach szkodniki. Poszczególne szczepy P. syringae wywołują u roślin choroby zwane bakteriozami. Wśród roślin uprawnych w Polsce jest sprawcą licznych chorób: bakterioza lilaka, bakterioza obwódkowa traw, bakterioza pora, bakteryjna brązowa plamistość fasoli, bakteryjna cętkowatość pomidora, bakteryjna kanciasta plamistość ogórka, bakteryjna nekroza liści cebuli, bakteryjna plamistość cynii, bakteryjna plamistość dalii, bakteryjna plamistość groszku pachnącego, bakteryjna plamistość liści buraka, bakteryjna plamistość liści kolendry, bakteryjna plamistość liści koniczyny, bakteryjna plamistość liści pszenicy, bakteryjna plamistość liści selera, bakteryjna plamistość liści tytoniu, bakteryjna plamistość liści winorośli,