Bolesław Kontrym, ps. Żmudzin, Biały, Bielski, Cichocki, Bolesław, Baca, Wilczyński, vel Bolesław Konopacki (ur. 27 sierpnia 1898 w Zaturcach, zm. 2 stycznia 1953 w Warszawie) – polski i rosyjski wojskowy, oficer Armii Czerwonej (1918–1922), major piechoty Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Zbrojnych i Armii Krajowej, komisarz Policji Państwowej w II Rzeczypospolitej, szef służby śledczej Polskiego Państwa Podziemnego, organizator i dowódca oddziału dyspozycyjnego Delegatury Rządu na Kraj „Sztafeta - Podkowa”, uczestnik m.in. I wojny światowej, kampanii wrześniowej, bitwy o Narwik i powstania warszawskiego, cichociemny, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Dzieciństwo i młodość Urodził się 27 sierpnia 1898 w Zaturcach, pow. Łuck na Wołyniu jako syn Władysława Kontryma – pułkownika armii rosyjskiej i Aldony Cichockiej. Pradziadek i dziadek walczyli w obu polskich powstaniach niepodległościowych. W domu rodzinnym był wychowywany w atmosferze patriotycznej i w kulcie walk niepodległościowych. Od 1909 uczył się w Korpusie Kadetów w Jarosławiu nad Wołgą w Rosji.